Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ

 

Χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός έως ότου στηθεί μια εύρωστη οικονομική κοινότητα.

Υπήρξαν πολλά προβλήματα, με βασικότερο την έλλειψη σταθερής ιδιοκτησίας, που θα έδινε τη σιγουριά στους πρόσφυγες.

Η πρώτη διανομή χωραφιών έγινε γύρω στο 1932-1935. Το κράτος προσέφερε βασικά υλικά, καθώς και εργαλεία προκειμένου να δημιουργηθεί οικονομική δραστηριότητα και ασφάλεια. Φυσικά στην πρώτη αυτή φάση το ζητούμενο αρχικά ήταν το να συσταθεί μια αυτοκαταναλωτική οικονομική κοινότητα, ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Το κράτος διαμέσου της ΕΑΠ (Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων) χορηγεί στους πρόσφυγες σπόρους σουσαμιού και σιταριού, και μια αγελάδα σε κάθε οικογένεια, για την παραγωγή αγαθών, κυρίως για βιοποριστικούς σκοπούς και όχι εμπορικούς, αρχικά. Η αγελάδα αποτελούσε και εργαλείο δουλειάς στο όργωμα. Επειδή όμως η μία αγελάδα δεν ήταν δυνατόν να εκπληρώσει μόνη της αυτή την εργασία μοιραία επιτελέστηκε και κοινωνική συνεργασία. Οι άνθρωποι συνεργάζονταν, ζευγάρωναν τα ζώα τους και έτσι όργωναν τα χωράφια τους.

Μέχρι να γίνει η πρώτη διανομή οι άνθρωποι εργάζονταν σε έμπορους της γύρω περιοχής σαν κτηνοτρόφοι ή εργάτες συνήθως στο Σουφλί και στην ορεινή Λευκίμη, δύο περιοχές με έντονη κτηνοτροφική και εμπορική δραστηριότητα.

Πηγές

Δαλάτσης, Δ., & Dalátsis, D. (2016). Οι Αρβανίτες της Ανατολικής Θράκης. Β, Νοών, Αθήνα.

Αυδίκος, Ε. (1998). Από τη Μαρίτσα στον Έβρο. Πολιτισμικές συγκλίσεις και αποκλίσεις σε μια παρέβρια περιοχή.