ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ

Οι Τυχεριώτες κατά τη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν Αρβανιτόφωνοι. Υπήρχε όμως και ένας αριθμός οικογενειών σε ποσοστό 10% που μετοίκησαν στο Τυχερό από διαφορετικά μέρη.

Αυτοί ήταν οι Ανατολικοθρακιώτες, οι οποίοι ήρθαν από το Δοκάριο, αλλιώς Ντουαντζί, ένα χωριό κοντά και αυτό στο ποτάμι. Ένα ποσοστό τους επέλεξε να συμβιώσει με τους αρβανιτόφωνους, καθότι διατηρούσαν σχέσεις μαζί τους, οι οποίες, εκτός από οικονομικές, ήταν και κοινωνικές, αφού συμμετείχαν ενεργά και αυτοί στο πανηγύρι του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.

Οι Βουλγαροπρόσφυγες ήταν μια άλλη ομάδα που μετακινήθηκε στο Τυχερό. Αυτό που τους διαφοροποιούσε από τους Ανατολικοθρακιώτες ήταν κυρίως οι συνθήκες μετανάστευσης. Μετακινήθηκαν ως οικονομικοί μετανάστες, κάτι το οποίο τους έδωσε την ευκαιρία να έχουν μαζί τους όλα τους τα υπάρχοντα. Αυτό σήμαινε ότι είχαν σαφώς καλύτερο επίπεδο διαβίωσης. Κατάφεραν να αγοράσουν χωράφια μακριά από το ποτάμι και να τρώνε σταρένιο ψωμί δεκαετίες πριν από τους άλλους. Οι Ανατολικοθρακιώτες εγκατέλειψαν βίαια τα πάντα.

Η τελευταία μη αρβανιτόφωνη ομάδα ήταν οι Πόντιοι, οι οποίες έφτασαν στη Θεσσαλονίκη μετά την καταστροφή του 1922 και από εκεί έγινε η διασπορά τους. Για ορισμένες από αυτές κριτήριο βασικό αποτελούσε ο μορφωμένος αδελφός, ο οποίος έλκυσε και την υπόλοιπη οικογένεια, ενώ επίσης η διανομή χωραφιών θα μπορούσε να αποτελέσει αιτία εγκατάστασης τους στο Τυχερό.

Πηγές

Δαλάτσης, Δ., & Dalátsis, D. (2016). Οι Αρβανίτες της Ανατολικής Θράκης. Β, Νοών, Αθήνα.

Αυδίκος, Ε. (1998). Από τη Μαρίτσα στον Έβρο. Πολιτισμικές συγκλίσεις και αποκλίσεις σε μια παρέβρια περιοχή.